Niestety, był to moment, kiedy skończył mi się czas na dalsze zabawy i z wiedzą tą pozostałam do rana. Obecnie mamy RANO, więc jak codzień buszuję w internecie popijając poranną kawę i wyglądając jak zombie po starciu z co najmniej 3 piorunami. Możecie to sobie wyobrazić - każdy włos w inną stronę (a włosy mam do pasa), część się kręci, część faluje, a część sztywno sterczy na myśl o starciu z nowym dniem... Jedno oko zapuchniętnie patrzy tępo w ekran, drugie skacze z kawy na Sierrę (nabrała ostatnio zwyczaju porannych szaleństw, już 3 kubki straciłam). Całości dopełnia szary, puchaty szlafroczek w białe misie.
Z lekkim niesmakiem zwróciłam uwagę, że komputer poznał mnie od razu (normalnie muszę poprawić włosy i strzelić uśmiechem gwiazdy filmowej nr 38) - włączając go byłam już przygotowana na wpisywanie pinu. Zaś po włączeniu ulubionej porannej lektury (joemonster, polecam :) ) i odruchowym kliknięciu na pierwszy ciekawy filmik... komputer przemówił!
Osobiście podejrzewam, że zrozumiał jak ciężką miałam noc (Sierra ZNOWU co 15 minut darła ryja, że widzi LISY i koniecznie też mamy przyjść je obejrzeć) i się zlitował
