Do niedawna byłam posiadaczką trzech fantastycznych kociamberów: Kubusia 2 lata, Kocilka 2 lata i Mańka 9 m-cy. Niestety, ale nieco ponad tydzień temu podczas jednej ze swoich eskapad Kocilek ( jedyny kot wychodzący ) bardzo mocno się czymś zatruł. Rozwinęło się potężne zapalenie trzustki z niewydolnością nerek. Walczyliśmy o niego z weterynarzami - noszenie do lecznicy, kroplówki, zastrzyki. Niestety, obie nerki obumarły i Kocilek nie przeżył. Wszystko to trwało trzy doby. Jestem do tej pory w szoku i co trochę chodzę i pochlipuję. Koty są dla mnie jak dzieci i czuję się tak, jakbym straciła członka rodziny. To był mój nicpoń:
Był jak mały odkurzacz. Zjadał wszystko, co miał w zasięgu pyszczka. Potrafił niestety podpijać mi kawę, kiedy nie widziałam, wyjadać zupę pomidorową z garnka, gdy zostawiłam na kuchence bez przykrycia, a nawet zlizywać ketchup z talerza. Nie pozwalałam na takie praktyki, gdy tylko widziałam, że próbuje coś skubnąć ze stołu. Niestety, ale nie miałam jednak wpływu na to, co wcina na dworze.
Kocilek trafił do mnie razem z Kubusiem:
Początkowo oba wychodziły na dwór. Miały zamontowaną klapkę w drzwiach wejściowych do mieszkania oraz w głównych do bloku. Z chęcią z niej korzystały.
Kubuś miał jednak rok temu poważny wypadek. Moja przylepa przychodzi do każdego i niestety, ale ktoś go prawdopodobnie kopnął ( tak to niestety wyglądało ). Pamiętam, jak coś mnie tknęło, żeby wstać z łóżka. Wyjrzałam przez okno i biegiem na dwór. Zbierałam mojego Kubiksa z ulicy, z kałuży własnych odchodów i krwi. Była już noc. Udało mi się zorganizowac transport i przewieźć go na ostry dyżur do innego miasta. Mieszkam niestety na przysłowiowym zadupiu ludzkości i nie jestem zmotoryzowana. Przez dwa tygodnie, nawet jak już wrócił do domu, to nie wiadomo było, czy wyjdzie z tego. Miał wstrząs mózgu i pękniętą wzdłuż dolną szczękę. Weterynarze musieli usunąć górnego kiełka i zadrutować dół. Mój biedny kot przez półtora miesiąca miał zadrutowany pyszczek. W tym czasie nie wychodził na dwór, a ja dałam sobie słowo, że nigdy już nie wyjdzie chyba, że na smyczy.
Udało się go z tego wyciągnąć. Lubi wychodzić na smyczy, ale sam się z domu nie rusza.
Kilka miesięcy temu do moich dwóch urwisów dołączył trzeci. U znajomej na działce okociła się kotka i Manio był najsłabszy z miotu. Bałam się, że nie przeżyje zimy, więc wzięłam go do siebie.
Karmiłam go strzykawką, bo jeszcze nie potrafił samodzielnie jeść. Musiałam go zabrać w wieku 6 - ściu tygodni, ponieważ kotka wyniosła pozostałe młode, a jego zostawiła. Był małym dzikuskiem. Nosiłam go na rączkach, nie pozwalałam się izolować i z czasem udało mi się go oswoić. Kubuś i Kocilek go zaakceptowały. W tej chwili, to dziewięciomiesięczny huragan. Również nie wychodzi z domu.
Nigdy nie oszczędzałam na kociakach mimo, że mi się nie przelewa. Mieszkam sama, mam kredyt na karku i dość sporo opłat po remoncie. Zawsze jednak wolałam sobie mniej kupić, niż kociarni. Do tej pory byłam przekonana, że dobrze karmię koty. Podpytywałam weterynarza, czy jest z jedzonkiem wszystko ok. Choroba Kocilka skłoniła mnie jednak do zagłębienia się w żywienie kotów. I okazało się, że jestem ignorantką, która zawierzyła nie tym, co trzeba. Karmiłam kotki suchą Puriną, saszetkami Felixa, Whiskasa, surowym mięskiem, od czasu do czasu dostawały mleko bez laktozy, żółtko jaja. Przekopałam setki stron i jestem przerażona. Nie wiedziałam, że truję moje biedne koty czymś w rodzaju śmieciowego żarcia. I tak właśnie zaczęła się moja historia odwiedzania tego Forum. Na razie chcę zejść stopniowo z tych wszystkich syfów na rzecz lepszych jakościowo karm, a z czasem przymierzyć się do BARFa. Kocilkowi już niestety nie pomogę, ale mogę zadbać o Kubusia i Mańka. Szczerze mówiąc, to nie mogę się otrząsnąć. Jestem Adminką na ogólnopolskim Forum Psychologicznym i od lat mam do czynienia z dramatami ludzi i różnego rodzaju zaburzeniami. Żeby komukolwiek pomóc, to niestety, trzeba mieć stalowe nerwy i oczywiście wiedzę. Śmierć Kocilka mnie bardzo mocno "nadszarpnęła" i dlatego skierowałam się ku wiedzy, co zrobić, żeby chociaż spróbować zabezpieczyć moją ferajnę przed podobną sytuacją...
. Ja sama mam dwie kicie niewychodzące, przede wszystkim dlatego, ze mieszkam w wieżowcu, ale również ze względów egoistycznych: nie wyobrażam sobie, że mogłabym spokojnie siedzieć wiedząc, że one są na dworze, gdzie czeka je tyle niebezpieczeństw. Stworzyłam im w domu najlepsze warunki jakie potrafiłam i jestem spokojna. Co do karmienia, to na początku również karmiłam je suchym i puszkami i wydawało mi się, że daję im najlepsze jedzenie. Na szczęście w miarę szybko trafiłam na różne artykuły, które otworzyły mi oczy i tak trafiłam tutaj. Przestaw swoje maluchy najszybciej na barfa, aby dostawały najlepsze i najzdrowsze jedzonko. I nie martw się o koszty, bo na początku może Cię to przerażać, ale wbrew pozorom jest to najtańsza wersja karmienia. W moim przypadku miesięczny koszt spadł o połowę (na początku trzeba wydać trochę na suple, ale starczają one na długo). Ściska Cię i Twoje śliczne maluchy i życzę powodzenia w barfowaniu
Nigdy, przenigdy więcej kotów wychodzących. Maniek na szczęście od malutkiego nie był wypuszczany na dwór, bo przygarnęłam go, jak już mieszkałam u siebie. Raz wyszłam z nim na smyczy na ogródek, to po dwóch minutach spylił do domu. Obecnie klapka w drzwiach wejściowych jest zamknięta na amen.
wielu z nas straciło koteczki w ten czy inny sposób, więc rozumiemy co czujesz.
Choć jak jest ciepło i wychodzę z nim na smyczy, to wygląda na szczęśliwego. Mam jednak wrażenie, że większą frajdę sprawia mu piszcząca zabawka - myszka niż chodzenie po podwórku. 
>
Puszki Catz Finefood wciągają z chęcią.
no naprawdę mogłabym się chyba pomylić...
