gpolomska, czytałam Twojego posta na stronie Niedzielskiego, zauważcie, że nikt się nie pofatygował, żeby go skomentować, natomiast posty "pochwalne" dla weta na ostro są już komentowane. Szkoda słów.
A oni dwa razy pobierali jej krew, żeby zrobić głupią morfologię, nie pomyśleli wcale ale to wcale o jej diagnozowaniu. O testy na fiv/felv pytali dopiero nas wypisując, pozbywając się nas.
Wiedząc, że Lawenda nic nie je nie odżywiali jej pozajelitowo. Zmarniała tam tylko i stanów lękowych się nabawiła.
A jak zakwestionowałam wysokość rachunku (770zł za niecałe 4 doby hospitalizacji, podczas gdy przyjmując nas mówili, że doba może kosztowac do 100zł w przypadku Lawendy i jej medykacji), to wciskali mi kit, że musieli otwierać codzinnie duże opakowania leków specjalnie dla niej i, że jakoby te leki miały tylko 24h przydatności
nie wspomnę już o MRI, który kosztował kolejne 700zł, a zdjęcia z którego były niewyraźne. Diagnoza zapalenia opon też z dużym prawdopodobieństwem była nietrafiona.
CO do tych pseudohodowców, oni są bardzo mało inteligentni, wszystko robią w nieświadomości, nie posiadają podstawowej wiedzy. Może nie wiedzą nawet co to FIV/FIP/FelV... Myślę, że babka kocha swoja kotkę, zamarzyła jej się hodowla i po prostu zaczęła ją rozmnażać, nie mając o tym pojęcia ale i nie mając złych zamiarów. trzeba ją uświadomić. Jestem wściekła i rozżalona ale nie mogę wyciągnąć żadnych konsekwencji, na Lawendkę nie miałam żadnych papierów. Wiem, że ojciec miał prawdziwy rodowód, pokazywali mi go, matka natomiast go nie miała.
Ja, ze swojej strony, mam apel do wszystkich: jeśli dzieje się coś złego - idźcie do
specjalisty Dopiero wizyta u dr Kwiatkowskiej, neurolog, miała sens. Na końcu, na chwilę przed odejściem Lawendki, zbyt późno. Bieganie po zwykłych wetach wyciągnęło ze mnie mnóstwo pieniędzy, środków, które przecież mogłabym przeznaczyć na pomoc jakimś kociakom, a nie na nieudolnych wetów

Mówimy tu o zmarnowanych co najmniej trzech tysiącach złotych. Ile to leków dla chorych kotów, ile jedzenia, ile opłat za ich transport itd...
Mieliśmy ogromnego pecha, że nie udało nam się tego 23 maja dotrzeć do dr Wrzoska. Może, znając już diagnozę-wyrok, spędzilibyśmy ten czas głaszcząc ją, kochając i obserwując czy to już pora na pożegnanie, zamiast ciągać ją po różnych wetach, kłuć igłami, wpychać tabletki....
Ten koszmar nauczył mnie bardzo, bardzo wiele.
Gdyby ktoś miał kiedyś jakieś pytania, niech pisze na priv, dostanę powiadomienie na maila i na pewno odpiszę.
Kochani, dobrze, że istnieje takie wspaniałe forum, pełne ludzi uświadomionych, chcących zapewnić swoim podopiecznym najlepsze możliwe żywienie i opiekę. Bardzo się cieszę, że tu trafiłam.
Biorąc Lawendkę, mojego pierwszego kotka, nie byłam do końca przekonana czy sobie z tym poradzę, czy to coś dla mnie, choć zawsze marzyłam o kocie, ale, odkąd do mnie trafiła, moje serce niesamowicie się otworzyło, wypełniło miłością, gotowością do poświęceń i walki. Mała tyle mi dała! I tak krótko ze mną była
edit:
gpolomska, jednak skomentowali.
– Chciałem powiedzieć (…) że na tym świecie jest chyba coś, dla czego warto żyć.
Śmierć zastanowił się przez chwilę.
KOTY, stwierdził w końcu. KOTY SĄ MIŁE.
*Terry Pratchett, "Czarodzicielstwo"