Bohaterów wątku jest dwóch.
Horacy lat 8 skończone, dokładnie nie wiadomo kiedy, bo zapomniał zabrać metryki jak się pozwolił złapać.
Mój pierwszy kot. Chodzące spełnione marzenie...
Czyścioch, gaduła. Uwielbia się myć.
I tak sobie żyliśmy razem z Horacym, po drodze udzielając domu innym kotom, aż przyszedł dzień, gdy Horacy z kotów został sam jeden. Oklapł, nie bawił się, głównie spał.
Aż pojawił się Tytus. Taki mały Tytus... Tytek, Tytusek... Wpakował mi się prosto pod koła. I grzecznie poczekał, aż się go zabierze.
I zakwitła wielka miłość. Wujcio Horacy jak najlepsza niańka mył małego, uczył manier i oczywiście się bawił. Cierpliwość Horacego była ogromna, Tytek Horacego uwielbiał z wzajemnością i pilnie się uczył.
I tak sobie żyliśmy w miłości wielkiej, a Tytek rósł, rósł i rósł...
Niestety nie tylko na długość i wysokość. Co nie zmieniło faktu, że ciągle w pewnym sensie pozostał kociakiem, mimo 6 lat, wchodzi na człowieka, ugniata i ciumka. Oprócz tego lubi być, oczywiście głaskany, miziany etc.
Jak każdy dobrze wychowany kot, korzysta oczywiście z drapaka.
Podejścia do barfa wstępne mamy za sobą. Surowe mięso jedzą, Tytek coraz większe kawałki, Horacy polubił mielone z wcale nie małą ilością wody. Jakby tak zrobić z dwóch kotów jednego, to połowę drogi mamy za sobą. Niestety, jak kupiłam mielone kości i dodałam, to był strajk. A czas ucieka, bo niedawno na kontrolnych badaniach niewesoło się zrobiło. Horacy ma chorą trzustkę i wg. wetki- 1 stadium PNN. Leczymy póki co trzustkę.
Tytkowi echo serca pokazało powiększoną prawą komorę serca i lekkie zgrubienie przegrody.
Trafiliśmy na badania, bo Tytkowi się omsknęła nóżka jak skakał ze stołka i się potłukł. A Horacy się poważnie zakłaczył. Tak myślałam.
Zaczynamy! Horacy już gotowy na nową przygodę.
Pięknie opisana i udokumentowana zdjęciami 
historia ślicznych czarno-białych 