Łapi, dorodny młody kocurek (prawie 3 lata), został przeze mnie adoptowany w maju. Wyprowadziłam się na własne śmieci i potrzebowałam przyjaciela, bo koty zawsze były w moim życiu. Na prawdę, o żywieniu kotów dowiedziałam się z forum. Zawsze wydawało mi się, że z chrupkami , szczególnie znanych marek jest coś nie tak. Z braku pieniędzy, jak to u studentów bywa, postanowiłam na początku przynajmniej przejść na bezzbożowe chrupy. Jakież było moje zdziwienie, kiedy w niedługim czasie zaczęła się wymiana futra, a kot odzyskał wygląd. Kwestia wprowadzenia prawdziwego barfa ciągle ginęła w natłoku nieprzewidzianych wydatków, więc podawałam do suchej karmy mięso kurczaka i podroby, dając jednocześnie dużo wody w kilku miskach do picia. Wszystko wyglądało pięknie do środy.
We środę nad ranem nic nie zapowiadało wieczornego horroru. Normalna kupa nad ranem i sikanie, tylko nieco więcej uwagi Łapi poświęcał toalecie tylnej części ciała. Po powrocie z pracy nie było nic w kuwecie ale to normalne, z załatwianiem potrzeb zazwyczaj czekał na mnie. Nie przeczuwając co w trawie piszczy wyszłam z domu i wróciłam dopiero po 20. Zaczęłam się denerwować, że dalej nie ma nic w kuwecie. Wtedy moje mądre stworzenie weszło do kuwety w mojej obecności. Nigdy nie zapomnę tego jęku, kiedy Łapi nie mógł się wysikać
Przerażona spakowałam go do transportera i rozpoczął się rajd w poszukiwaniu lecznicy. Nigdy nie miałam do czynienia z lubelskimi weterynarzami, więc skierowałam się do klinik UP. Lekarz powiedział że trzeba go od razu operować, a on nie jest chirurgiem i z miejsca wysłał mnie do lecznicy na Stefczyka. Zdębiała ze strachu jechałam autobusem na koniec miasta, w trakcie jazdy Łapuś w jękach oddał mocz do transportera. Ucieszyło mnie to nieco. Odnalezienie kliniki w zupełnie nieznanej części miasta zajęło mi chwilę czasu. Po dotarciu na miejsce udało nam się szybko dostać do lekarza. Od razu podejrzenie zatkania cewki moczowej kamieniem i zapalenia pęcherza
Łapi dostał antybiotyk (nie wiem jaki) i leki rozkurczowe. Pojechaliśmy do domu, z zaleceniem pojawienia się tam następnego dnia. Stawiliśmy się w szpitalu przed umówiona wizytą i kotek został wzięty do szpitala. Po badaniach, odebrałam go dzisiaj z wyrokiem: SUK i dieta urinary. Podobno jest kamyczek mały w pęcherzu. Mamy jechać jutro na kroplówkę, antybiotyk ma być podawany przez trzy tygodnie.
Historia to jakich wiele... Jestem załamana i nie widzę już innej możliwości jak zacząć barfowanie... Nie chcę podawać więcej chrupek, a już na pewno nie zlepek odpadów z produkcji paszy dla kur, wymieszany z padliną, pod nazwą urinary, który kosztuje bajońskie pieniądze. Chcę mu pomóc ale jakoś muszę wystartować. Leczenie ogoliło mnie z pieniędzy ale nie mam wyjścia, chciałabym spróbować na razie w jak najprostszy sposób. Nie znam lekarzy z Lublina, nie wiem do kogo się udać po prawdziwą pomoc i gdzie mogę liczyć na zrobienie wiarygodnych badań. Po przeczytaniu wielu stron w temacie schorzeń pęcherza i nerek jestem głupsza niż przedtem. Muszę to sobie poukładać, powoli ale czas leci, chcę pomóc Łapciowi, nie chcę już nigdy słyszeć tego przeraźliwego płaczu nad kuwetą
Z poważaniem Magda i Łapuś
Ci weterynarze tylko o chrupkach zdrowotnych, cytat: "bez nich terapia nie ma sensu". Poza tym jak zobaczyłam ile kosztują, to mi kopara opadła, jak można tak żerować na ludzkiej krzywdzie 
Poproś weta żeby Ci pokazał jak zrobić kroplówkę i zastrzyki. Dla kota im mniej stresu związanego z podróżami i różnymi "zabiegami" w obcym miejscu tym lepiej. I trzymaj się, poczytaj wątek o problemach urologicznych i dopajaj kota. W którymś miejscu też Sihaya podawała nazwę środka, dzięki któremu można pozbyć się kamieni.
Tu masz przepis: 
[/img]
Będą zdjęcia! 
