Moim zdaniem jednak potrzebują, ale punkt widzenia będzie zależał od tego, jaki człowiekowi przyświeca cel w hodowli psów. Jedząc śmieci, psy będą się mnożyć na potęgę, bo organizm - czując że może przedwcześnie umrzeć - zawsze stara się pozostawić jak najwięcej potomstwa , najszybciej jak to możliwe. A ponieważ ludzie nie pozwolą umrzeć wszystkim tym osobnikom, które normalnie skazane byłyby na śmierć, tylko będą je utrzymywać przy życiu w takich warunkach by wprawdzie nie umarły ale i nie miały idealnie (np. w schroniskach), to zakłócą działanie praw natury, wciąż zwiększając liczebność psów na świecie.NSO pisze:Jak dla mnie to oznacza tyle ze psy nie potrzebuja jesc glownie miesa. Moga, ale nie potrzebuja, bo jak wiadomo na chlebie maczanym w mleku tez przezyja
W lepszych warunkach żywieniowych i bytowych płodność psów spadnie, co z kolei może być przez wielu postrzegane jako wada BARFa i zapewne nie raz będziemy musieli zmierzyć się z tym argumentem. Dla tych, dla których duża liczebność miotów jest sprawą priorytetową, BARF może okazać się nie do zaakceptowania.
Tempo rozrodu jest bardzo ważnym wskaźnikiem, pokazującym jak dobrze/źle dopasowana jest dieta i warunki życia gatunku do jego fizjologicznych potrzeb (a tu różnica między psem i wilkiem jest potężna). Co innego oznacza "przeżyć" na danej diecie, a co innego "żyć w dobrostanie" i idealnej kondycji.
Z kotami wcale nie jest inaczej. Wystarczy spojrzeć na tragiczną sytuację ich nadpopulacji. Mnożą się jak przysłowiowe króliki, pogłębiając bezdomność i rozprzestrzeniając choroby, żyjąc w ścisku, na śmietniskach blokowisk. Tymczasem najbliższy krewniak kota domowego - żbik - będący w zasadzie tym samym gatunkiem, z którym nasz kot może się swobodnie krzyżować dając płodne potomstwo, wydaje na świat potomstwo rzadziej i mniej liczne, żywiąc się wyłącznie upolowanymi ofiarami. Zatem nie jest tak, że kot nie może jeść chrupek w przeciwieństwie do psa - może, ale wiąże się to ze skróceniem jego życia, chorobami oraz, w konsekwencji, zwiększeniem płodności. Tak samo jak u psa, tyle że pies miał te parę tysięcy lat czasu by dostosować się do ubogiej diety, dzięki czemu może teraz przeżyć na niej nieco dłużej i w nieco lepszym zdrowiu niż kot, który jeszcze wciąż jest na etapie bezwzględnego mięsożerstwa.
