Pies był wyczekany. Miałam 12 lat, kiedy trafiła do nas jako kilkutygodniowa kuleczka, która nie umiała sama jeść z miski i ją wywracała. To były czasy.

Potem pies się drapał, bardzo, weci mówili, że to alergia, ale w końcu okazało się, że pasożyt, którego musieliśmy pozbyć się wszyscy na raz.

No nic, pies się przyzwyczaił do kąpieli.
Na spacerze to pierdoła była jakich mało. Kiedy podszedł do niej inny szczeniak to była histeria i "na rączki, na rączki, ratuj, on mnie chce zjeść". Muszę znaleźć archiwalne zdjęcia, kiedy wyglądała jak nie-wiadomo-co.
Od szczeniaka gryzie pluszaki. Gryzie to znaczy obrywa rączki, noski, oczka, odkłada na bok i rozszarpuje pluszaka aż do tzw zwłok. Terminem zwłok określamy strzępki pluszowego materiału, nie przypominające pierwotnej postaci, często plączące się po naszej podłodze w mieszkaniu na Zaciszu i prowadzące do namnażania się siwych włosów u mojej mamy. Na szczęście nigdy, przenigdy, nie zjadła waty. Mądre to moje psisko bywa.
Kari dużo chorowała. Jak nie "urok to sraczka" i z nią tak trochę było. Często miewała problemy z brzuchem. Bardzo szybko tyła i nic nie mogliśmy zgubić mimo Lasku Bródnowskiego i robionych kilometrów. Z czasem doszły problemy z sikaniem, a właściwie nie problemy, bo jak na to co ona ma w środku to zachowuje się wzorcowo.

Doszedł jej krwiomocz, który się wyciszał po serii antybiotyków, potem wracała biegunka, potem cisza, potem krwiomocz... Nie umiem już opisać tego wszystkiego po kolei. Jak ona miała 2 lata, a ja 14 to wpadłam w koty i tak mi chyba zostało. Zdecydowałam, że psicę moją wypadałoby wysterylizować, ale...
Ale wtedy każdy wet to odradzał.
Potem pod koniec 2009 przyszła Scully. Przyszła jako szósta kocia bida, która spędziła u mnie kilka chwil do wysterylizowania i wyadoptowania jak miała nie więcej niż 4 miesiące. Scully była kotem tzw agresywnym.
tzw, boooo... 4 lata ciężkiej pracy, porażek i sukcesów, mnóstwa łez, gróźb uśpienia i to nie ze strony domowników, tylko weterynarza i zoopsychologa itp, itd później
piszę do Was, że Scully leży i chłodzi się wywalając brzuch na środku podłogi.
Ojej, jeszcze gryzonie. No dobra, nie dzisiaj.
Mogę dodać, że Budynie mieszkają w piętrowej klatce, bo się nie lubią, ale jak wchodzę z ogórkami, to stają równolegle i kwiczą na mnie generując takie decybele, że niejedne owczarki mogłyby przekrzyczeć.
