Czytam to forum od roku. Potem jakoś latem się zapisałam, bo miałam ambitny plan by wreszcie zacząć BARFowanie. Nie wyszło, ale mimo to wciąż czytałam i obserwowałam. Pod koniec roku stwierdziłam, że koniec planów, gdybania i odkładania. Czas się wziąć za czyny - robić mieszanki i udzielać się na forum! :D
O sobie nie będę pisać, bo nie lubię. Dlatego przedstawię moje futra:
Oto Castiel.
Wieczne dziecko, gdyż pozostał mu niezwykle słodki nawyk ssania/ciumkania rękawów swoich mamuś i wtulania się w nie noskiem. Poza byciem maminsynkiem, uwielbia maltretować opakowania chusteczek higienicznych i napastować swojego przybranego braciszka.
A oto jego maskotka do lizania - Dean.
Dean to najbardziej uparte kocisko jakie widziałam. Do tego ma "swój świat" i jest straszną gadułą. Swoją miłość okazuje po kociemu - serią baranków, ocieraniem się i oczywiście ugniataniem. Piszę ten temat, a on od kwadransa masuje mi udo. ;D
Skąd się wzięli i jakie są ich dzieje, przekażę w formie cytatu z innego forum (bo jestem wygodna :D)
Od 2 marca 2013r. chłopcy mieszkają z nami.Ich datę urodzenia określa się na czerwiec 2012. Życie ich nie rozpieściło, ale od początku:
Rudasek kiedy był malusieńkim kociątkiem mieszkał w kartonie pod blokiem i pełnił funkcję zabawki dla rozwydrzonych dzieciaków. Chory i wycieńczony w końcu czekał na śmierć w tym pudle. Czarnulek został znaleziony w deszczu, wysoko na drzewie przy ruchliwym skrzyżowaniu. Oba maluchy poznały się w DT i zaprzyjaźniły. Potem w sierpniu 2012 znalazły wspólny Dom, ale po 2 miesiącach właścicielka wypięła się na nich i oddała ich do kolejnego DT. Potem w grudniu maluchy wróciły do fundacji, która opiekowała się nimi na początku.
W lutym 2013 minęło ok. pół roku od śmierci 20letniego kocura mojej TŻ. Coraz częściej były rozmowy o kotach, dlatego padła decyzja, że musimy się zakocić. Jako, że kocham ragdolle myślałyśmy o maluchu tej rasy. Zaczęło się szukanie hodowli, a równolegle ogłoszenia o adopcji różnych kociąt. Zobaczyłam tę dwójkę na miau, coś zaiskrzyło i to mocno. Historia maluchów wzruszyła mnie i J. okropnie, a wygląd i opis obu kociaków rozczulił do granic. Ale jeszcze wtedy nie byłyśmy gotowe na dwa koty, miał być JEDEN. Szukałyśmy dalej, miałyśmy do wyboru piękne ragdolle, koty w typie raga i Maine Coon do adopcji, urocze rude europejczyki. Nic, ciągle wracałam do zaprzyjaźnionej dwójki. Po przeczytaniu morza artykułów i wpisów na forach o zaletach dwupaków, zdecydowałyśmy się na tę parkę. Po prostu przeznaczenie.
Przed pojawieniem się kotów w domu odrobiłam lekcje, przeczytałam mądre publikacje, dlatego chłopaki od początku dostawali dobre karmy. Od początku byłam zwolenniczką szkoły mokre i mięso to podstawa, a chrupki to ewentualny dodatek.
Dean i Castiel to koty idealne do barfowania. Kochają surowe mięcho. Żołtko, oleje rybne... to delicje po prostu.
Daj. Daj. Daj.
* * *
Castiel i Dean pozdrawiają wszystkich!
wprowadzanie nie trwało długo, bo wszystkie smakują. Powodzenia 
