Biorąc pod uwagę apetyt Aurelki i to, że już ten tłuszczyk zaczyna być zauważalny wolę nie czekać na wiosnę, żeby sprawdzić, czy go zgubi

Aurelka niestety od małego miała skłonności do przejadania się, ale mam nadzieję, że po zrezygnowaniu z węglowodanów się to zmieni. Ostatnio mocno je ograniczyłam i w zasadzie już widzę różnicę. W każdym razie wolę trzymać rękę na pulsie, bo troszkę za mocno zaczęła mi się kluska zaokrąglać i wolę zacząć kontrolować sytuację teraz, niż potem mieć problem z jej odchudzaniem, gdy naprawdę się roztyje. Zgodnie z zasadą - lepiej zapobiegać, niż leczyć
Mimo znacznych różnic w sylwetce i mimo tego, że Tula jest zwinna jak gazela, a Aurelka porusza się zwykle jak słoń w składzie porcelany, to są w zasadzie obie równie skoczne i rezolutne jeśli chodzi o dostawanie się w różne miejsca - nie ma takiego, gdzie jedna by weszła, a druga nie. Mimo że to Ragi, żadna z nich zdecydowanie nie jest niskopodłogowa.
Trudno dawać im jeść osobno, bo Aurelka je szybko i sporo naraz, a Tula na raty - trwa to czasem godzinami, a one są bardzo towarzyskie i nie znoszą rozłąki i kwadrans rozdzielenia ich na czas posiłku to maksimum, potem zaczyna się zawodzenie i szukanie.
Jadis uwierz mi, że to nie jest tak, że ja postawiłam miski kotom obok siebie i oczekiwałam, że będzie cacy, nie bacząc na ich osobiste upodobania i style jedzenia

napisałam w tym miejscu cały długi i nudny elaborat na temat tego, jak one jedzą i jak ja kombinowałam, jak zrobić, żeby było dobrze, a w konsekwencji dlaczego nie zupa i nie mielone. Ale był on konsekwencją założenia, że nastrzykiwanie mięsa to niby jakiś problem, niedogodność. Więc go skasowałam, bo dla mnie to nie jest problem, powiedziałabym nawet, że jest to dla mnie dużo wygodniejsze niż mielenie czy pilnowanie, czy zupa zostanie wypita. Jeśli więc nie ma żadnych innych niż moja wygoda przeciwwskazań, to tak będę robiła. Ujęłabym to tak: nastrzykiwanie mięsa to dla mnie nie problem, tylko rozwiązanie problemu
