Kota nie musiałam nawet widzieć, żeby zacząć się dusić, z psami było troszkę lepiej, ale nie na tyle, żebym mogła je głaskać, czy się z nimi bawić, świnki morskie i inne gryzonie powodowały jeszcze gorszą reakcję niż koty, zostawały tylko rybki. Ale ja chciałam coś futerkowego! Zwiększyliśmy więc intensywność poszukiwań i tak trafiłam w Internecie na informację o kotach syberyjskich. Pomyślałam, że to na pewno kolejna ściema, bo nie ma takiego kota, który by mnie nie uczulał, no ale próba nie strzelba. Tak więc umówiłam wizytę w hodowli, w której mieszkało 5 dorosłych kotów i tak się akurat złożyło, że było dodatkowo 10 kociąt z 2 różnych miotów
pełen przekrój wiekowy, więc mogłam dogłębnie sprawdzić moją reakcję. Hmm, nie było tak źle jak się spodziewałam, ale idealnie też nie było, trochę kaszlałam, powyskakiwały bąble na rękach. No ale twardym trzeba być nie miętkim, więc nie zrezygnowałam i pojechałam tam jeszcze raz, jako że przecież alergia rozwija się nie po pierwszym kontakcie z alergenem - w końcu trzeba dać organizmowi czas, żeby się uczulił. Druga wizyta przebiegała podobnie i wtedy moja mama zapytała: „To co, chcesz takiego kotka na urodziny?” Prawie zemdlałam ze szczęścia, no oczywiście, że chciałam!I tak kremuska Walkisia była już prawie nasza, trzeba było jeszcze poczekać aż skończy 3 miesiące i będzie gotowa do oddania. Tydzień przed odbiorem Walki, hodowczyni z którą zdążyłam się zżyć, napisała na forum Sybiraków, że kuzyn Walkisi – Xerox jest wolny. Xeruś był nazywany „kotem z bajki”, bo jest przepięknie umaszczony i każdy kto odwiedzał krakowską hodowlę od razu się w nim zakochiwał, no ale Xerox miał iść do hodowli do Holandii, więc można było sobie co najwyżej na niego popatrzeć. Więc jak tylko dowiedziałam się, że jest wolny zadzwoniłam do mojej babci i zaczęłam mówić, że przecież 2 koty się lepiej dogadają, będą się bawić, no i nie będą się nudzić jak nas nie będzie, a 2 czy 1 co to za różnica …Do mamy zadzwoniłam dopiero jak babcia się zgodziła kupić Xerusia, wiedziałam, że nie pójdzie mi z nią tak łatwo, no ale została poinformowana po fakcie dokonanym, cóż mogła zrobić?
Przez cały ten czas jak Walki z Xeroxem byli z nami nie zastanawiała mnie jakoś kwestia żywienia. Weterynarze byli zgodni co do jednego sposobu żywienia, hodowcy z SIBkowego forum też – to byli dla mnie guru, skoro oni tak mówili, to co ja mały robaczek mogłam mieć za zdanie.
Bodźcem do przemyśleń żywieniowych była kastracja Xerusia, bo wszyscy ostrzegali mnie żeby nie przytył nadmiernie. Ja właściwie to bym się bardzo cieszyła gdyby choć troszkę przybył na wadze, bo jak na kocura syberyjskiego to mu się w ogóle nie wyrosło. Przed przejściem na BARFa w wieku 2 lat ważył tylko 3 kilo. Nawet Walkinia była od niego większa, straszny wstyd dla faceta
Zaczęliśmy BARFowanie w lutym tego roku i poszło nam szybko i sprawnie. Rzuciłam swoje futrzaste na głęboką wodę, bez jakichś ceregieli zabrałam chrupy z dnia na dzień i musiały po dniu głodówki przerwać swój strajk. Tak sobie spokojnie żyliśmy aż do czasu, kiedy Bartek zadecydował, że kupi mi kota zaręczynowego – mojego wymarzonego od zawsze czarnuszka. Pomysł cudowny, bo ja całym swoim sercem nie znoszę biżuterii i oświadczyłam, że żadnego pierścionka nosić nie będę
wiem, wiem, jestem wariatką 
Zaczęło się więc poszukiwanie owego murzynka, który urodził się akurat w Warszawie. Zdecydowaliśmy od razu, że Reggae będzie nasza. Pojechaliśmy ją odwiedzić, a tam … siostrzyczka Rumba skradła nasze serca w sekundę. Musielibyście ją zobaczyć na żywo, bo mnie się nigdy tak umaszczone koty nie podobały, ale ona ma taki charakter, że nie sposób jej nie pokochać w 3 sekundy. Rumba mruczy non-stop i to nie jest żart. No dobra, przestaje gdy śpi, je i się bawi. Mruczy na rękach, jak się myje, mruczy u weta, w transporterku, na odgłos swojego imienia też mruczy. To jest tak rozkoszne, że musieliśmy je wziąć razem – nie było innej opcji.
No i tym sposobem mamy w domu 16 łapek, co napawa nas ogromną radością. A najfajniejsze jest to, że po mojej alergii ani śladu, no ale na tym właśnie polega odczulanie
To chyba temat na inny wątek, ale zachęcam wszystkich niezdecydowanych alergików do przygarnięcia futrzaków– cała masa chorób alergicznych to choroby psychosomatyczne -psychika odgrywa w nich naprawdę ogromną rolę.Dziewczyny oczywiście od samego początku, tzn. odkąd są u nas tylko na 100% BARFie. Rumba do tego stopnia się wciągnęła, że jak wyjechaliśmy z całą bandą do Czech i w ostatnim dniu skończyła mi się mieszanka, to nawet nie tknęła mokrego ZiwiPeaka. No ale dla nas nie ma ograniczeń, wszędzie gdzie jest zamrażarka albo nawet lodówka da się jechać i przetrwać, a jak nie ma to bierzemy pudło z suchym lodem i też dajemy radę.
Ależ się rozpisałam
teraz nastąpi fotoreportaż 
To jest nasza kremuska Walkisia:
A to murzynka Reggae i bikolorka Rumba:
I w końcu jedyny facet w tym kocim towarzystwie Xeruś:
. W dodatku aż 4 i to u alergika 
. 
. Myślę, że wielu będzie zainteresowanych twoimi patentami!
.
Czy sibki są bardzo ruchliwe w sensie włażenia wszędzie?