Tak więc witamy się: Boni, Leon i ich duża - Małgosia.
Koty kochałam od zawsze. Od wielu lat byłam zakochana w MCO. Jakież więc było moje zaskoczenie gdy jakieś 4 lata temu w moim domu pojawiły się małe, potrzebujące pomocy, nieco uszlachetnione rasowo dachowce. Co było robić - zajęłam się, ale od początku twierdziłam, że to tylko tymczas, że wszystkim znajdę nowe domki... Aha! Planować to ja sobie mogę. Jedno takie małe, pręgowane i uparte postanowiło mnie pokochać na zawsze i na amen... i zostało.
[center]Leon kiedyś...
[/center]
Tak w moim domu pojawił się Leon - kiedyś malutek, dziś 10kg kocur o słodkim, choć stanowczym, charakterze. Dla mnie jest w stanie zrobić i znieść wszystko gorzej z innymi. No może jeszcze mój prywatny TŻ i Leonkowa siostra łapią się na listę "zrobię wszystko" choć nie zawsze ^^ Do ludzi miziasty i rozmruczany, do innych zwierząt przyjazny jak długo akceptują jego dominację - nie ma problemów z sporą sunią teściów, podwórkowym yorkiem, czy jeżem mojej siostry, ale w takiej na ten przykład poczekalni u weta... lepiej żeby nikt nie podskakiwał
Leonek mruczy jak traktor, wdrapie się w każde tzw. niedostępne miejsce i uwielbia jeść. Ja twierdzę, że ma nadwagę. Mój wet już też [center]...i teraz
[/center]Jako, że koty same w domu się nudzą, a przynajmniej mój osobisty przypadek tak miał postanowiłam spełnić swoje marzenie o MCO i jednocześnie zapewnić Leonkowi towarzystwo. Tak w moim domu pojawiła się Ebony Flame Joyland*PL zwana w domu Boni, Bonisią, Frędzlem, małą albo księżniczką. Reaguje na Boni i na tym poprzestańmy
[center]
Boni kiedyś...
[/center]Oczywiście najpierw się zakochałam, popytałam o charakter i szczegóły, a dopiero na końcu spojrzałam skąd jest hodowla
Ostatecznie przejechałam po nią prawie całą Polskę - od Gdańska do Katowic. Mała jako jedyny kociak (ze sporego w tamtym czasie stadka) na mój widok... zwiała! Nie powiem jakie myśli pojawiły mi się w głowie. Na szczęście tego dnia miałam na sobie właściwą biżuterię - po jakiejś godzinie wiewiórka leżała już sama z siebie na moich kolanach i bawiła się naszyjnikiem, a gdy przyszedł czas pożegnań sama grzecznie zapakowała się do transportera. Zresztą schiza biżuteryjna została jej do dziś - najlepsza zabawka do aportowania to albo mój naszyjnik ślubny (ech...) albo naszyjnik z turkusów - oba spisałam już na straty 
Mała z puchatego strachulca wyrosła na wygadaną, ciekawską i miziastą pannicę, która zawsze musi być blisko mnie (szczególnie gdy jestem w wannie ). Kochana jest strasznie i tak samo zazdrosna o poświęcaną komukolwiek innemu uwagę.[center]
...i teraz
[/center]Miłość między futrami była niemal od początku. Ich gonitwy, wspólne spanie, lizanie po główkach... No rozczulają mnie strasznie. Na dodatek Leon jest względem Boni równie opiekuńczy co względem mnie - wystarczy, że mała miauknie i zaraz obrońca leci wyprostować zUo zaczepiające jego siostrę
[center]
[/center]Dzieciaki na szczęście są wszystkożerne (poza alergią na kurczaka małej choć i to by zjadła gdybym pozwoliła
). Najpierw były na karmie bezzbożowej. Potem bezzbożówka i mokre. Potem zaczęłam im podawać coraz więcej mięska... O barfie myślałam od dawna, ale jakoś bezowocnie 
Im częściej widziałam piękne, lśniące futra na wystawach, im więcej wiedziałam tym bardziej przekonana byłam. Zaczęliśmy spokojnie od FC. Dopiero alergia małej zmieniła wszystko - nie było rady tylko się zacząć dokształcać i przykładać większą staranność do żywienia. I tak trafiliśmy tutaj. Pierwsze zakupy za nami, wpisani na listy zakupowe jesteśmy więc czas był najwyższy się przedstawić. Witamy więc wszystkich znajomych i nie serdecznie :)
Najdziwniejsze w tym wszystkim jest to, że on nie tyle jest puszysty co mocno nabity (nawet brzuszek nie dynda tylko taki właśnie nabity jest), no i że ma wyniki idealnie w normie - wet regularnie zadziwia się Leonkowymi wynikami 
