Jestem Ula - podgatunek stołeczny, odwieczny kociolub i łapserdak od dziecka wyciągający cichaczem najlepsze kąski z lodówki i dokarmiający koty odkrojoną dyskretnie piersią kuraka. Bardzo mi miło Was poznać. :) Zaczytuję się artykułami z tego forum i strasznie się cieszę, że namierzyłam nadzwyczaj duże skupisko ludzi, którzy nie pukają się w głowę, kiedy słyszą o kimś, kto resztki z talerza i puszki z przeceny woli wyrzucić do kosza niż napychać nimi dobrego przyjaciela i kogoś kto mu ufa najbardziej na świecie. :)
Chociaż obecnie zaczął się w moim życiu rozdział rysiowo-barfowy, to należałoby zacząć od czasów licealnych i dwójki słodkich kociaków, zabranych na moją rodzinną wieś aż z Kielc. Kazik i Baśka - dwa cudne dachowce - Kazior serdeczny i niegrzeszący bystrością, a Barbara zdystansowana i cwana. Kot niestety dość szybko zniknął w nieznanych okoliczościach, Basia przeżyła ze mną ponad osiem pięknych lat, zaszczycając niepodzielną miłością i zaufaniem. Zmarła zupełnie niedawno wskutek komplikacji po kk. To ona właściwie nauczyła mnie uważności i skupienia koniecznego do bycia z kotami. I umiejętności radosnego nic-nie-robienia, co koty opanowały do perfekcji.:) Jej odejście kazało mi się też zastanowić (pewnie duża część z Was też przez to przeszła) - a co jeśli nie dbałam o nią wystarczająco? Jeśłi zareagowałam za wolno, pozwoliłam źle leczyć, źle karmiłam...?
Wiedziałam już, że bez kota nie dam rady żyć. A raczej - czułam, bo świadomie odsuwałam od siebie myśl o adopcji. W międzyczasie z wioski przeniosłam się do Warszawy, znalazłam pracę, wynajęłam kawalerkę i zaczęłam tzw. dorosłe życie. Ale mimo wygodnego, czyściutkiego i cichego gniazdka wcale nie czułam się pełna. I nawet nie wiedzieć kiedy, zaczęłam oglądać ogłoszenia adopcyjne kocich fundacji. Klik, klik - i nagle ON. Nieco nazbyt szczupłe, zszargane, ale i tak piękne kocisko z charakterem, zabrane z kolejnej pseudohodowli, produkującej masowo kociaki dla zysku. Do przygarnięcia, do pokochania. Nie mogłam tego tak zostawić. :) Tym bardziej, że marzyłam latami o kocie w typie norwega. Ryś zagarnął moje serce. Razem z nim przyszła świadomość, że chcę mu dać nie tylko dobry ciepły dom, ale też odpowiedzialną opiekę i żywienie, które zapewni mu długie i zdrowe życie. WIem, że dużo nauki przede mną, mam też do Was - doświadczonych barferów - mnóstwo pytań, ale o tym później, jak już (miejmy nadzieję) przyjmiecie nas do tego stada.
Pod spodem, świeżutkie fotki świeżutkiego Rysława, jakiś tydzień po przyjedzie z domu tymczasowego. Zaczął już się trochę odbijać od nadmiernej chudości, ale daleka jeszcze przed nami droga - Ryś ma ok. 3 lat, waży ok 5 kg, co jak na norwegopodobnego kicura jest zbyt niską wagą. I to jest główny problem, z którym będę się zmagać, przestawiając jego i siebie na BARF. Mam nadzieję, że ktoś tu już przeszedł lub przechodzi podobną drogę, będę szukać. :)
To tyle o nas. Jeszcze raz - witajcie, fajnie że są takie miejsca w sieci! :)
Generalnie materiał z niego na jedynaka, jest bardzo zaborczy i może to też go mocno sforsowało.
). Była nieco bardziej krągła, zbita, nie wiem jak to ująć, podczas gdy Rysiek, kiedy go biorę na ręce, przypomina puszysty worek, wypełniony cięzkimi kośćmi. ;] 
), a jutro, dzięki podpowiedziom osóbek zaopatrujących się w Warszawie, lecę na Halę Mirowską w poszukiwaniu: