gpolomska pisze:
Jakby hodowlane żyły w takich warunkach (bez dachu nad głową, jedząc ze śmietnika itp.) to raczej nie byłyby zaropiałe i schorowane tylko martwe.
Znam wiele rasowych kotów w okolicy, które z powodzeniem dają sobie radę (od "afrykańskich" savannah, przez bengale, brytyczyki, main coony, norwegi, syberyjczyki aż do persów). Znam też hodowle "zewnętrzne", w tym jedną mającą syjamy i rexy (zwierzęta trzymane w nieogrzewanych budynkach, z zewnętrzymi wolierami "dla ruchu"). Wszystko w klimacie zbliżonym do Polskiego lub nie wiele cieplejszym.
Nie do końca rozumiem dlaczeo twoim zdaniem w ciągu jakiś 5-6 pokoleń z syberyjskiego wiejskiego mruczka podwórkowego mam mieć kota niezdolnego do przeżycia na dworze (to akurat na podstawie rodowodu mojej Tulki)
Selekcja naturalna wspiera najmocniejsze osobniki (dlatego czas życia kotów dziko żyjących jest zwykle dużo krótszy niż w domu). Selekcja w hodowli wspiera osobniki spełniające pewne kryteria wyglądu i w miarę nie chorujące w warunkach "pod kloszem". Nie ma sensu tego nawet porównywać - szczególnie, że nikt chyba nie prowadzi hodowli pod kątem kota o dowolnym wyglądzie, byle był super zdrowy.
No i dziękuję za obrazę osobistą
. Tak z głębi serca, jako hodowca...
Właśnie po to przy wyborze kotki hodowlanej siedziałam nad rodowodami rok, żeby wybrać jak najzdrowszego kota. Niestety, u kota hodowlanego (rodzica), który zazwyczaj jest jeszcze dość młody, ciężko określić "zdrowotność", która wychodzi z wiekiem (a tylko na niektóre z nich są badania genetyczne). W tym celu to człowiek sprawdza tyle pokoleń wstecz ile da radę + rodzeństwo, kuzynów, ciotki i pociotki. Następnie całą zabawę powtarza się przy poszukiwaniu kocura do krycia. Przy okazji sprawdza się charaktery... a na koniec zaczyna modły do dowolnego wysłuchującego mnie akurat boga, żeby przy żadnym ze sprawdzonych kotów nikt mi niczego nie zataił
.
Jestem idealistką, twierdzę, że takich hodowców jak ja będzie więcej (ba, nawet sama znam paru)
Bardzo ładnie podsumowałaś tą całą pracę
.
Hodowlane niech zostaną "na kolanka" i niech nie krzyżują się z dzikimi (nie mylić z wyrzuconymi z domu, bo to bezdomne a nie dzikie), żeby ich nie osłabiać. A dzikie niech dalej działają jak dotąd. Ważne, żeby nie uszczęśliwiać na siłę wszystkich dzikich zabieraniem do domu czy oswajaniem w jakikolwiek sposób - dla nich lepiej, jeśli boją się człowieka.
Niestety, nie krzyżowanie kotów dzikich z kotami domowymi odpada. To piękna utopia, jeszcze piękniejsza niż moje wyobrażenie o hodowli kota. Dopóki ludzie będą wypuszczać swoje "zdrowe" domowe kotki, bo są "pełne enerii i chodzą po ścianach", to całość będzie się radośnine krzyżować. Wystarczy popatrzeć na żbiki
.
