Od MIESIĄCA tłumaczę właścicielom, że jeden z "moich" jamników co chwile mi kuleje, a problemy z kolanami są u tej rasy czymś częstym. Reakcja? "My nic nie widzimy, proszę z nią więcej biegać, bo nam dom wieczorem roznosi". Ci sami ludzi dostają paniki na widok krawężnika, "bo kręgosłup!"

. Autentycznie mieli do mnie pretensje, że pozwoliłam dziewczynie samodzielnie wskoczyć na chodnik, krawężnik wynosił jakieś 10 cm - o mało ze mną współpracy nie zerwali

. Dopiero łopatologiczne wyjaśnienia moje i paru moich znajomych (też opiekunów zwierząt), połączone z bardzo stanowczą informacją, że oni (moi znajomi) przy takich pomysłach psiaka pod opiekę nie wezmą, pomogło wyjaśnić ludziom, że nikt o zdrowych zmysłach nie będzie na każdym przejściu dla pieszych psów na ręce brać. Przy schodach rozumiem - zdarzało mi się pokonywać schody z 3 psami na rękach, ale są jakieś granice!
Były też pretensje, że nauczyłam ich psa wskakiwania na łóżko... Przypomniałam wtedy, że psy u mnie biegają po kuchni-przedpokoju-łazience, a w żadnym z tych pomieszczeń nie sypiam

. Nasza sypialnia jest Sierrowym azylem, z bramką przeciwpsiom w drzwiach.
Pomijam już fakt, że podejrzewam ich o nie wyprowadzanie psa w tygodniu, bo przecież ja z nią wychodzę rano (taaa, o 9:30-10:00) i przychodzę wieczorem (18:00)

.
Ja naprawdę kocham i uwielbiam swoją pracę, ale jeśli infomuję o dowolnym problemie (a jestem szczegółowa

), to dlatego, że szybko wykryta choroba jest łatwiejsza do leczenia

. W wypadku biednej Pani Jamnikowej mam ochotę palnąć 5 kg młoteczkiem po kolanach właścicieli... Może by wreszcie dotarło do nich jaki ból dają dziewczynie w prezencie

. Do mnie dociera dość wyraźnie, bo sama mam powypadkowe problemy z kolanami już pół życia

.