W 5 dni 3 ataki (pełnoobjawowe). Kot miał zrobione wszystkie badania krwi z tarczycą, kwasem żółciowym, toksoplazmozą, wszystko w normie, fruktozamina w dolnej granicy, glukoza badana po atakach w normie. Pasożyty były badane 3 miesiące temu, powtórzone teraz bez zmian (ciągle jest tylko giardia). Nie widzę opcji urazu głowy w domu. Zapadła decyzja o podaniu leku przeciwpadaczkowego, Luminalum. Od pierwszej dawki Mały był oderwany totalnie od rzeczywistości, z dnia na dzień coraz bardziej. Podałam mu tylko 1 tabl.dziennie z zaleconej 1,5, bo bałam się, że mi zejdzie, tak się zachowywał (a skutki przedawkowania leku są dramatyczne). Takie objawy jak dezorientacja, ospałość, niezborność ruchów są typowe na początku podawania leku, cierpliwie więc czekałam, aż kot się z nim oswoi, ale 7 dnia miał już poważne problemy z poruszaniem się, zastygał w miejscu, pojawiło się zawracanie, izolował się. Wtedy przyszedł kolejny pełny atak, a od niego zaczęła się seria 3 czasem 4 ataków dziennie, ale wyciszonych, bez drgawek całego ciała. Zachowywał się jak dopiero co wybudzony po silnej narkozie. Mówiłam o tym weterynarz prowadzącej, podkreślając, że nie wygląda to normalnie. Zostałam zapewniona, że przecież kot się jeszcze prawdopodobnie w ogóle nie nasycił lekiem, bo trwa to ok 2 tygodnie zanim osiągnie lecznicze stężenie w organizmie. No i podawałam mu najmniejszą możliwą dawkę. W drugim tygodniu podawania leku zaczęło się notoryczne krążenie w miejscu, stawanie głową przy ścianie czy w kącie, zaburzenia równowagi. Przestał wskakiwać, spadał z łóżka. Lekarka zaczęła rozważać zmianę leku, a w tym czasie kot włożył głowę do miski i już jej nie podniósł. Mały wszedł w tryb ciągłego spania. Wizyta u neurologa poskutkowała zmianą leku na Leviteracetam i zaleceniem obserwowania czy jest poprawa oraz do rozważenia podanie sterydów jeśli poprawy nie będzie. Padło podejrzenie zmiany nowotworowo/naczyniowej, ale bez rezonansu, na który nie mogę sobie teraz pozwolić, pozostaje leczenie objawowe...
Wróciliśmy do domu, wydawało mi się, że miał lepsze samopoczucie po odstawieniu luminalu chociaż dalej miał ataki, nagrałam jeden z tych cichych, które wyciszałam zwykle głaskaniem ( https://youtu.be/9Mk_Xcjx2Vs) a dwa dni później zaliczył totalne zejście. Oddając go do szpitala nie reagował na otoczenie, był jakby w śpiączce. Dostał sterydy i antybiotyk, kroplówki.
Od szpitala nie ma ataków, pierwsze dni były ciężkie, bo dalej chodził w kółko i krzyczał bez przerwy, ale już zaczyna poruszać się prosto i nawet wskakiwać, jest spokojniejszy. Było warto próbować ze sterydami, chociaż lekarze zastrzegali możliwy brak reakcji na leczenie. Usg nie wykazało zmian nowotworowych, co nie znaczy, że ich nie ma.
Według neurolog to był zbieg okoliczności, że jego samopoczucie pogarszało się wraz z podaniem luminalu. Możliwe. Może powinnam była podać zaleconą większą dawkę? Ale widząc jego reakcję nie miałam wątpliwości. Po pierwszych atakach bez leku szybko wracał do siebie, a po pierwszej tabletce go ścięło.
Ma 13,5 roku. Leki, które teraz dostaje na pewno nie będą obojętne dla organizmu, ale mam nadzieję, że jeszcze damy radę
one się ciągle gramolą na siebie, nie przetłumaczysz, ale ofiara zwykle radzi sobie z nadmiarem miłości. "Ofiarą" jest za każdym razem inny, więc każdemu się dostaje po równo 
