Na wstępie przedstawię Wam moją Kicię. Migotka właśnie kończy 7 rok swojego kociego życia. Została wzięta z hodowli gdy miała ponad 3 lata, właścicielka szukała dla niej opiekuna, który zaopiekuje się nią, gdy będzie na kociej emeryturze. Gdy tylko zobaczyłam jej zdjęcia, błagałam mamę, byśmy ją przygarnęły. Cyranka - takie imię nadano jej w hodowli - brała udział w wystawach, możliwe, że miała nawet jakieś osiągnięcia, no bo z tą urodą...
Kicia jest rasy syberyjskiej i jak widać na zdjęciach, jest piękną szylkretką. Zwykłyśmy na nią mówić BMW, gdyż jej pyszczek jest idealnie naśladuje logo tego samochodu
Zanim trafiła do nas, mieliśmy już jednego kota. Filip był dachowcem, który sporą część życia spędził na dworze. Tak, wiem, jakie podejście ma się tutaj do kotów wypuszczanych samopas, ale kiedyś były zupełne inne czasy, koty u nas w rodzinie były od długich, długich lat, babcia na gospodarstwie dokarmiała dziesiątki przybłęd, które ciągle się mnożyły. Kiedyś kotów nie kastrowano, nie poświęcano zwierzakom aż takiej uwagi, nie skupiano się na tym, by były prawidłowo żywione, nie poddawano ich leczeniu weterynaryjnemu . Ale wracając.
Filip był cudownym kotkiem, który miauczał kompletnie bezgłośnie, spał w łóżku grzejąc nasze stópki, trwało to jakieś 10 lat, jednak pewnego dnia poniósł przeokropną śmierć, co utwierdziło mamę w fakcie, że nigdy więcej nie wypuści z domu żadnego kota. Ta zmiana podejścia jest dla mnie naprawdę bardzo dobrą zmianą, ale musiała stać się tragedia, żeby zdać sobie z tego sprawę. Nie czarujmy się, często zaczynamy myśleć dopiero wtedy, gdy coś strasznego dotknie nas bezpośrednio.
Dopóki kotki żyły razem, mama karmiła je zupełnie przypadkowymi puszkami i suchą Puriną One, nie przypuszczając, że robi futrom nimi krzywdę. Filip jadł wszystko i do tego stołował się na dworze, łapiąc myszki i ptaki. Migotka z mokrej karmy zlizywała tylko sos czy galaretkę, kompletnie omijając pseudo mięsne kawałki. Teraz już wiem dlaczego.
Gdy moja mama pojechała z siostrą na kolejny turnus rehabilitacyjny nad morze, wzięłam Migotkę na swoje nowe mieszkanie i dopiero wtedy przejrzałam na oczy. Kicia jadła tylko suchą karmę, żadnej saszetki nie zjadła do końca. Zaczęłam chodzić po zoologicznych, kupować lepsze składy, droższe produkty, w pewnym momencie jedna saszetka wynosiła mnie nawet 8 zł, co na dłuższą metę doprowadziłoby mnie do ruiny finansowej, ale co? Migotka i tak tego nie jadła. Dlaczego? Bo przez kilka lat spędzonych w hodowli, karmiona była prawdopodobnie barfem (doszłam do tego, analizując z mamą to, co mówiła nam właścicielka hodowli). Dzwoniąc do mamy praktycznie płakałam jej do słuchawki, że kot nie je kompletnie niczego, więc przy pierwszej okazji wezmę ją do weterynarza i zrobię badania. W międzyczasie zaczęłam kupować piersi z kurczaka, z indyka, podroby czy wołowinę i zaczęłam ją karmić mięsnymi kawałkami. Wtedy w jej oczach zauważyłam zainteresowanie. JADŁA. Szybko zaczęłam szukać informacji w internecie, trafiłam najpierw na grupę Koty - nasza pasja, a jeszcze tego samego dnia prosiłam o dołączenie do grupy BARFa. Poczytałam, znalazłam info o amerykańskim barfie, więc podawałam Kici żółtka jaj oraz mączkę ze skorupek, by COKOLWIEK suplementować. W dwa tygodnie skompletowałam wszystkie niezbędne suple do barfa, zaopatrzyłam się kalkulator, wzięłam od mamy starą żeliwną maszynkę do mięsa i tak od ponad dwój tygodni Migotka je barfa. JE, naprawdę, wcina ze smakiem, wylizuje totalnie wszystko! To był dla mnie totalny przełom. Gdyby nie ta grupa i to forum, to pewnie totalnie bym się załamała.
Z Migotką mam jednak jeden problem, który niestety jest natury behawioralnej i nie potrafię za nic w świecie na to wpłynąć. Kicia lubi sobie siknąć obok kuwety. I nie, nie robi tego, bo nie trafia do swojej, bo nie wchodzi cała czy dlatego, że źle się ustawi. Po prostu, przez parę dni sika do środka, a raz nasika 2 cm obok kuwety. Zmiana żwiru, odkrywanie, zakrywanie niczego nie zmieniają, ot, widzimisię i tyle. Nerki w porządku, morfo w porządku, żadnych objawów. Czekam, może to był sygnał, że coś jej nie leży, może na barfie sprawa się zmieni. Póki co, muszę barykadować kuwetę z każdej strony, by nie miała pola do popisu. Napęczniałe panele w wynajmowanym mieszkaniu nie napawają mnie żadnym entuzjazmem - niestety. Bywa, że sika obok dzień w dzień po kilka razy, a bywa tak, że przez tydzień jest spokój. Nie wiem, o co może jej chodzić. Najważniejsze, że je. Nic bardziej się dla mnie nie liczy.
I właśnie. Od razu zadam Wam pytanie. Po dwóch tygodniach barfa Kicia straciła 200 gram wagi. Czy to oznacza, że powinnam zwiększyć porcję? Gdy planowałam dietę, Migotka ważyła 3,45 kg, wczoraj miała 3,22 kg. Na dzień przyjmuje 135 g barfnej mieszanki. Jak mam się do tego teraz ustosunkować? Chodzi i upomina się o jedzenie, wysuwa miseczki na środek kuchni. Będę wdzięczna za Wasze wskazówki.
A poniżej trochę mojej cudnej Kici
