Proszę bardzo: przejaw agresji był od razu... Pani, która kotkę przywiozła (z innego miasta), wypuściła ją po prostu u mnie z transportera i na moje hasło, ze może trzeba odizolować uznała, ze przecież nic się nie dzieje... No fakt, Bajka (wtedy około 7-miesięczna) raźno ruszyła zwiedzać otoczenie... PO czym pani wręczyła mi jej "wyprawkę" i wyszła i wtedy się zaczęło... Feliks (wtedy około 6-letni) zaatakował. Baja wskoczyła na parapet (wewnętrzny, okno oczywiście było zamknięte), Felek za nią, Bajka przeleciała przez mieszkanie, trafiła bezbłędnie do pokoju, który przeznaczyliśmy dla niej na oswojenie się, wleciała gdzieś i tyle ją było widać. Felka wyrzuciłam do "jego" pokoju i zaczęliśmy szukać Bajki. Znalazła się na półce z książkami wciśnięta w kąt... Mądra kicia, Felek by się tam nie zmieścił...
Tak więc jednak potem były izolowane - i wprawdzie nie przeszłam całego zalecanego przez niektórych rytuału, ale rzeczywiście starałam się dawać im jeść jakiś czas po obu stronach drzwi, żeby kojarzyły jedzenie smakołyków z obecnością drugiego kota. Bajka się jeszcze jakiś czas bała - kiedy już zaczęłam wpuszczać do niej Felka na chwile, chowała się za kwiatkiem i prychała. Potem coraz dłuższe były momenty, kiedy koty siedziały razem w jednym pomieszczeniu, tyle że nie same, bo sie bałam :) Dwa tygodnie po przyjeździe bajki odważyłam się wyjść na godzinę zostawiając koty bez zamykania drzwi do Bajczynego pokoju - wracała z dusza na ramieniu :) Przychodzę... wchodzę... koty śpią w jednym pomieszczeniu, jedno na kanapie, drugie - na fotelu. Krwi nie widać... No i potem już takie momenty były coraz dłuższe. Jakieś półtora miesiąca od dokocenia koty zostały same na trzy dni, z dochodzącą opieką - poradziły sobie. Prawdopodobnie mogły się tam odbywać jakieś walki (koty jeszcze długo robiły sobie galopady po mieszkaniu, ale wtedy goniły się na zmianę, nie żeby tylko bajka uciekała), ale też Bajka była o wile zwinniejsza i skoczna, więc zawsze mogła wyskoczyć tam, dokąd się lekko "nadwagowanemu" Felkowi nie chciało...
W kontakcie był wsadzony któryś Felini, chyba friends - jeszcze zanim Baja przyjechała.
O dziwne rzeczy Felek był zazdrosny - na przykład o wycieraczko-dywanik, na którym Bajka się chciała położyć (to nie było legowisko, tylko raczej leżało na naszym kocim "placu zabaw"). Zresztą, a propos zabawy, niestety Feliś przestał się wtedy bawić wędkami itp - bo kiedy zaczynałam się z nim bawić, podbiegała Bajka i on odchodził. I dopiero po paru miesiącach ochota do zabawy mu wróciła, ale rzeczywiście zaczął więcej ważyć w międzyczasie. Teraz już oba są spokojniejsze i właściwie mi tych wspólnych galopad brakuje :)
Natomiast nie bawią się razem, więc pomimo tego, ze niektórzy mówią, ze dwa koty zajmą się sobą i człowiek będzie miał więcej czasu - nie, u mnie jest odwrotnie, wybawić muszę oba osobno. Nie żeby miały przy zabawie się rzucać - po prostu albo Felek odstraszy Bajkę, bo ON chce się bawić, albo odejdzie znudzony, kiedy ona podejdzie do latających piórek.
O, wczoraj zauważyłam pierwszy raz coś takiego: oba siedziały na "kociej drabince" (stara drabinka opleciona sizalem), Bajka wyżej (często zdąży się usadowić na najwyższym stopniu) i nagle to Felek wydał z siebie zduszone piszczenie, bo się okazało, że Baja go jakoś zębami przychwyciła. Naprawdę do tej pory to raczej bajka piszczała przyduszona bądź przygryziona przez niego. Oczywiście nie przeszkodziło jej to w późniejszym lizaniu go po pysiu i uszach.
Natomiast najmniej lubię takie momenty, kiedy Bajka go wylizuje, on się podstawia, a potem paca ją łapą. no niewdzięcznik jeden :)
To jeszcze o jedzeniu - nie było nigdy tak, żeby Felek (jedzący szybciej) odgonił Bajkę od jej talerzyka - nie. Podchodził bliżej i czekał, czy ona coś zostawi. Raz tylko zaczął prychać - kiedy dostał myszkę i Bajka też chciała się nią pobawić. A, raz też jej ukradł myszkę :)Taką schowaną przez Bajkę w jej kryjówce... Ależ ona się potem żaliła, ze jej zginęła myszka! normalnie mówiła mi to ludzkim głosem! Zdarzało się natomiast, ze to bajka podchodziła, kiedy Felek jadł i pakowała pysio do jego talerzyka - on wtedy nie atakował, potulnie się odsuwał i pozwalał jej dokończyć. Zdarzało im się też chłeptać kocie mleczko z jednego talerza.
Uff, ale opowieśc mi wyszła... Nie wiem, czy nie do wątku o dokoceniach!
Trzymam kciuki za Was! Na początku bywałam załamana, zastanawiałam się, czy nie będę musiała Bajki oddać (dla jej dobra), ale się ułożyło. Fakt, ze miałam nadzieję, ze będzie szybciej - u mojej koleżanki dokocenie domowej kotki piwnicznym znaleziskiem trwało kilka dni... Bo ale tam oba koty były w podobnym, młodym wieku, tu jednak dojrzały mężczyzna (dojrzały, acz ułomny) dostał kocią nastolatkę :)
Miau
