Mój synuś kochany jest niesamowity i nie przestaje mnie zadziwiać. Dla mnie, wieloletniego psiarza, koty zawsze kojarzyły się jako przywiązane do miejsca, strachliwe, olewające właściciela itd. Co prawda czytając o Ragdollach ich charakter odbiegał od typowego kociego wzorca ale nie marzyłam nawet że taki egzemplarz mi się przytrafi.
Sylwestrowa impreza była u nas w domu. 8 dorosłych osób plus 5 dzieci. I co? I nic! Leoś ani razu się nie schował. Chodził po domu, zaglądał do bawiących się dzieci, zjadał swojego barfa, przychodził na głaskanie i zachęcał do zabawy. Fajerwerki też niewiele go obeszły. Kot nie kot :D
Codziennie rano mam problem ze zdążeniem do pracy bo Leoś koniecznie musi się poprzytulać. A że jest taki milutki i mięciutki to oprzeć się nie można. Do tego głośne mruczenie.
Całe noce z nami przesypia. Nawet jak wstajemy bardzo późno to nas nie budzi. Owszem po 8 przychodzi poniuchać czy nadal żyjemy, liźnie parę razy po czym położy się obok i śpi dalej.
Synkowi pozwala zrobić ze sobą prawie wszystko. Owszem czasem protestuje i podgryza mi ręce (jak zabieram go z miejsca zabawowego np). Ale prychnięcia na nas jeszcze nie uraczyłam.
Jeszcze raz Ines gratulacje za sukcesy hodowlane, bo charakter na medal! Wszyscy goście byli w szoku i mówili, że to nie kot i skąd takiego wziąć
(Zhuangzi 庄子)