Basiek pisze:Nie wiadomo co by się z nią stało, mogła wpaść pod samochód, mógł ją zagryźć jakiś pies, mogła załapać jakieś choroby
. Uchroniłaś ją od wielu nieszczęść, dałaś opiekę, miłość, super warunki, doborowe towarzystwo chłopaków
i super zdrowe papu.
O ile by nie wpadła pod samochód (co jest najbardziej prawdopodobne, bo ciągle chowała się pod parkingowymi samochodami (a samochodów u nas przyjeżdża bardzo dużo), to miała jeszcze opcję zostania kotem dla 3-letniego dziecka. Dziecko chciało kotka, więc rodzice zastanawiali się czy jej nie wziąć - dla mnie osobiście to jest opcja lekko przerażająca, jeżeli ktoś bierze małego kotka tylko dlatego, że dziecko chce. Kot to jest żywe stworzenie, a nie zabawka którą można wyrzucić jak się znudzi i niestety - ale też wymaga dużo uwagi i opieki. Tym bardziej, że jak się zorientowałam to przyszli "rodzice" mieli raczej mgliste pojęcie o kotach więc gdyby się okazało, że poszli z nią do weta i by im nagadał, że trzeba odpchlić, odrobaczyć i jeszcze zauważył tego świerzbowca w uszkach to nie wiadomo, czy by nie wylądowała z powrotem na ulicy (tylko w innym miejscu
).
Tufitka pisze:Ja tylko pośredniczyłam. Domek znalazła Prezes Stowarzyszenia, któremu ja pomagam (też jestem teraz dt dla koteczki, która wróciła z adopcji i szukamy dla niej domu). Prezeska ma dar znajdywania domu - szczególnie dla kociąt, czasem udaje się jej znaleźć dom w ciągu dnia (ostatnie dwa takie przypadki mamy - kotek znaleziony w lesie i koteczka znaleziona przy jakimś przedszkolu w Warszawie), to cudy, że tak szybko odzywają się ludzie (Prezeska nie oddaje kotów byle komu).
Tufitko, Prezesce podziękowałam telefonicznie a nie publicznie, bo wiem że naszego forum nie czyta
Natomiast akurat Ty podrzuciłaś temat Marlenki Prezesce
Nota bene poszukiwanie domku trwało niecałą dobę
niemniej ostateczna decyzja o oddaniu Marlenki należała do mnie. Natomiast rekomendacja z jej strony była zdecydowanie na TAK.
Saga, chłopaki jak wróciłam wieczorem to najwyraźniej zastanawiali się gdzie kontenerek (zostawiałam w samochodzie, bo deszcz lał) i zdaje się, że szukali jej cały wieczór - gdzie się podziało to coś, co im wyjadało śniadanie i kolację i z którym można się było poganiać. Na szczęście w sobotę przyjechała do mnie siostra bardzo lubiąca koty, więc wykazały oczywiście duże zainteresowanie jej osobą i jeden przez drugiego pchały się do głaskania (Tosiek i Skippi).
Natomiast Rico każdej nocy chodził (ze słomką w zębach) i strasznie piszczał - nie wiem, czy Marlenki szukał czy może miał jakieś problemy po połknięciu frędzli
Zobaczymy co dzisiaj będzie.
Generalnie w tej chwili sytuacja znacznie się poprawiła, bo zero bójek między kotami (Skipper to nawet pozwolił wczoraj Tośkowi zabawić się we fryzjera tj. umyć sobie głowę
czego do tej pory nie tolerował). Zaś 3-tygodniowy pobyt Marlenki spowodował znaczną poprawę w spożyciu BARF-a - wymiatają wszystko od ręki
aż tak dużo nie zrobiłam. Zaś Marlenki nie sposób nie pokochać. Dzisiaj przyjechała do mnie siostra, pytała o Marlenkę i pokazałam jej kilka filmów - stwierdziła, że gdyby nadal u mnie była, byłby to najładniejszy z moich kotów 
. Dziękujemy Skipper 
. Szukałam źródła, Maks poodgryzał mi spod foteli sznurek mocujący obicie 
i jak byłam wczoraj z wizytą to poinformowałam o naszej stronie, bo na razie RC zamówili do karmienia 
. Ocipieć z nimi można 
.
