Tak więc oto Happy, jeszcze gdy był wolnym, ale bardzo samotnym młodziutkim kotkiem, szukającym jakiegoś kociego stada:
A oto Rupert - biało-rude szczęście za 50 zł pozyskane od sąsiada, który go wyprowadzał na podwórko i zostawiał gdy kotuś nie chciał wracać do domu. Był (i jest) tak ufny, że biegł do każdego dziecka, dorosłego i... psa!
No i Carlos. Po spotkaniu z samochodem miał sparaliżowane tylne łapy i negatywne rokowania od dwóch weterynarzy. Na szczęście jednego pogryzł (a moje pogryzienia goiły się ponad pół roku!) i tym kupił sobie dwa tygodnie na sprawdzenie czy zdechnie (podejrzenie o wściekliznę), czy nie (nie ma wścieklizny). W czasie tych dwóch tygodni ciągła gimnastyka łapek, masaże kręgosłupa, tomy miłości i jego hart ducha spowodowały, że odzyskał resztki czucia w łapach! No i nie zdechł! W ciągu kolejnych miesięcy fizjoterapii na szerokim kuchennym parapecie zaczął wreszcie stawać i się przemieszczać. Miałem mu znaleźć dom, bo nie chcieliśmy czwartego kota. Ale tak się z nim zżyłem, że musiał zostać u nas :) Niestety nie umiem obrócić obrazka do pionu (polecenie rotate="90" nic nie daje).
A to Simon, jedyny kot "zaplanowany", którego już z nami nie ma.
Chciałbym nauczyć się przygotowywać BARFne jedzenie dla kotów. Na pewno im będzie smakować, bo jedzą wszystko bez grymaszenia - może dlatego, że poza posiłkami nie ma nic w miseczkach.
(Zhuangzi 庄子)
Znaczy to, że udało mi się je wkleić.
Pozostałe piękne, każdy inny 
Super, że Carlos przezwyciężył niedowład, dziękuję że się nim zaopiekowaliście 
mam nadzieję że zostanie nam wybaczone 
obiecuję zacząć wszystko od początku w oddzielnym zakątku