Proszę Cię jednak o uzupełnienie:
Takie stwierdzenia wymagają podania źródeł. Myślę, że wszyscy tu obecni bardzo chętnie zapoznają się z tymi badaniami. Podlinkujesz?purr pisze:Wpływ jedzenie mięsa na powstawanie raka jelita grubego jest poparty wieloma badaniami.
To zależy na co się patrzy - na układ pokarmowy i metabolizm, czy na wygląd zewnętrzny. Dawałam już w tym wątku linka do fajnego porównania układu pokarmowego owcy, człowieka i psa. Można oczywiście próbować naciągać fakty i budować idelogie w oparciu o niewiedzę innych. Analogicznie, można też twierdzić, że niemożliwym jest by wilk i jastrząb mogły być w takim samym stopniu mięsożernymi drapieżnikami, bo wyglądem różnią się od siebie znacznie bardziej niż wilk i człowiek. Papier jest cierpliwy, a internet połyka wszystkopurr pisze:człowiek jest bardziej małpą niż wilkiem
. Resztę napisała Sne.Edycja: A jednak nie wszystko napisała. Od szympansów dzieli nas ok. 6 milionów lat ewolucji, w czasie których "coś" tam się działo. Nie jesteśmy szympansami.
I w zasadzie w tym punkcie się zgadzamy, co Cię zapewne zdziwi. Patrząc na moje pokarmy objętościowo, widzę, że rośliny (głównie warzywa i owoce, ale i inne) przeważają, a mięso jest w związku z tym dodatkiem. Jeśli ktoś próbuje wmówić mi, że jest na odwrót, to znaczy, że nie ma pojęcia o diecie typu "paleo" i przyszedł sobie tylko pokrzyczeć.purr pisze:Jedzenie roślin jest dla nas naturalne, a mięso powinno być dodatkiem.
Jakieś konkrety? Ja znam badania długości życia, te prowadzone na Innuitach przed 1920 rokiem i te od lat 50. XX wieku. Znane są mi również różnice w sposobie ich żywienia w tych dwóch okresach oraz stan ich zdrowia (a raczej chorób w tym drugim przypadku).purr pisze:Na pewno wiesz jaka jest średnia długość życia u ludzi żywiących się mięsem, choćby Inuitów? A jaka ubogich ludzi z różnych regionów świata żywiących "złymi" węglowodanami?
Co do tych "ubogich ludzi", to bardzo nieprecyzyjne pojęcie i trudno się domyślać o kogo może chodzić. W każdym razie proponuję wszystkim wymachującym długością życia Innuitów, jako "argumentem", wycieczkę w okolice bieguna północnego i przeżycie tam jednego roku na węglowodanach, mieszkając w igloo (dozwolone jest zabranie ze sobą całego TIRa, albo i dwóch, wyładowanego roślinkami). Aby jednak nie skazywać nikogo na misję samobójczą podpowiadam, że dobrze jest najpierw zapoznać się z literaturą faktu, dokumentującą "przygody" tych białych ludzi, którzy próbowali dokonać takiego wyczynu. Zapomniałabym - Innuci dziś nie mieszkają już w igloo.
Odnośnie tzw. średniej długości życia to rozpisywałam się już nie raz na Forum, jaka to bezsensowna miara czegokolwiek. Śmiertelność niemowląt i dzieci całkowicie dyskwalifikuje jakiekolwiek porównania ze statystykami we współczesnej Europie, a to tylko jeden z wielu czynników. Żeby już nie przedłużać napiszę tylko jedno: gdyby nasi przodkowie - polujący na mamuty "jaskiniowcy" - rzeczywiście żyli tak krótko, jak próbuje się dziś ludziom wmówić przy pomocy tzw. średniej długości życia, to ewolucyjnie nie byliby w stanie wykształcić fenomenalnego zjawiska, niespotykanego u innych gatunków, a zwanego menopauzą. Ponadto, teorie o zbawiennym wpływie zbóż na na naszą długość życia dają się obronić tylko wtedy, gdy przyjmiemy, że szkielety naszych przodków sprzed tysięcy lat podrzucili paleontologom kosmici.
Dobrze, że nie śledzę tego cennego źródła wiedzypurr pisze:na fejsie
. Może właśnie dzięki temu jestem mniej nerwowa i dlatego wystarczają mi mniejsze dawki witaminy C .Hmmm.... jakoś trudno mi uwierzyć w istnienie jaskiniowców, którzy tak sobie odpoczywali przy tym ognisku i 3 razy dziennie odbierali transport świeżego jedzenia, dostarczany im przez... no właśnie kogo? (i tu brakuje mi sensownych pomysłów)purr pisze:Nie mogę żyć zgodnie z porami roku i dnia, bo pracuję. Normalnie o tej porze roku powinniśmy siedzieć przy ognisku, odpoczywać, a nie wstawać gdy jest ciemno i wracać po nocy.
I z pierwszym twoim zdaniem także się zgadzam, choć uważam, że wnioski, jakie z niego wyciągasz już nie są słuszne. Jako gatunek ewoluowaliśmy w różnych środowiskach i klimatach, mając do dyspozycji na określonych obszarach zamkniętą pulę genetyczną. Dlatego ewolucja mogła działać w nieco innych kierunkach w różnych społecznościach. Ale "nieco" nie oznacza, że niektórzy zmutowali w kierunku kozy czy krowy. Wszyscy mamy wspólny pień, który wywodzi się z Afryki i dopiero całkiem niedawno (w kategoriach ewolucyjnych) rozprzestrzeniliśmy się poza nią. Wiadomo z badań obserwacyjnych, że zdrowe i długowieczne ludy żywiły się w różnych regionach świata w sposób dość zróżnicowany, ale wiadomo też, że dieta żadnej z tych społeczności nie wyglądała jak zalecana dziś piramida bzdur zwana "piramidą zdrowego żywienia". Można żywić się zdrowo na wiele różnych sposobów, ja akurat nigdy nie propagowałam dogmatów, a już na pewno nie opartych na jakichś wierzeniach pozbawionych podstaw naukowych. Jedno jest dla mnie jednak pewne - zboża są największą porażką ludzkości i szkodzą w sposób wyjątkowo perfidny, mocno zakamuflowany. Postaram się jeszcze kiedyś napisać o tym więcej, tylko że jest tego ogrom do ogarnięcia. Problemem dla nas, jako gatunku, jest niemożność przystosowania się do jedzenia zbóż ze względu na coraz wolniejsze działanie ewolucji wraz ze wzrostem naszej populacji oraz dobieraniem sobie partnerów z odległych regionów i społeczeństw (mieszanie się kultur i powszechna migracja). Im jest nas więcej i im bardziej się między soba mieszamy, tym mniejsza szansa na to, że mutacje pozwalające uniknąć szkód wyrządzanych przez zboża się utrwalą (bo trzeba znaleźć partnera, u którego przypadkiem wystąpiła ta sama mutacja i się z nim rozmnożyć). Tymczasem upowszechnienie się uprawy zbóż i zmiana diety (zboża jako podstawa) przypadły na czas, gdy liczba ludzi wzrosła dużo ponad normę dla gatunku. To tak w skróciepurr pisze:każdy musi znaleźć swój złoty środek (...)
Zbóż się nie wyrzeknę.
.
.
. Bo przecież nie jest dobrze zatrzymać się w pół drogi i zamknąć umysł.
