Mi gdzieś z tyłu głowy ciągle tkwił post Dagnes o konfliktach kotów i o tym, że można kota unieszczęśliwić, chcąc przecież dobrze. Myślę, że spotkałam się akurat z taką sytuacją. Mój kot od dwóch dni zajmuje się wyłącznie autopromocją, a sztukę całowania opanował do perfekcji. Kotom to nawet chwyty marketingowe nie są obce.
Dlatego ja czuję, że decyzja była dobra. Cieszę się, że spróbowałam, zobaczyłam i wiem. Poznałam swoją kotkę z innej strony. A kocurek na szczęście wrócił do bezpiecznego miejsca i przygoda nie zdążyła zrobić mu krzywdy.
Być może nadejdzie taki moment, że jakiś kot nas wybierze i Kierka to zaakceptuje. A jak nie nadejdzie to też dobrze. Będę obserwować i podziwiać Wasze piękności.
Konflikt między kotami (jawny bądź niejawny - czyli niewidoczny dla opiekuna) pojawia się w domu wielokotnym dlatego, że koty nie są zwierzętami stadnymi. Ich skomplikowana psychika, nierozumiane przez człowieka zachowania i instynkty oraz wciąż "dzika" natura często powodują, że opiekunowi wydaje się, że nie ma żadnych konfliktów i napięć między kotami lub wydaje mu się, że koty świetnie funkcjonują w stadzie. Niestety, rzeczywistość jest z goła odmienna i zwykle wcale dla kotów nie radosna.
O ile istnieje bardzo duża szansa, że dwa kocięta z tego samego miotu lub wychowywane razem od maleńkości będą ze sobą szczęśliwe, mieszkając razem do późnej starości, o tyle wybieranie dorosłemu, bądź prawie dorosłemu kotu nieznanego mu towarzysza jest obarczone ogromnym ryzykiem unieszczęśliwienia obu kotów, co przeważnie się zdarza.
maja podobne zachowania, jak się bawią to razem, śpią też często razem, oba lubią te same przysmaczki i jak Dragon daje buzi to Karmel zaraz też, jak Dragon na pole wychodzi to Karmel mu za piętami. Reszta kotów ma sobie swoje przyzwyczajenia, zreszta są już dużo starsze niz dwa NFO, ale czasem jak je dopadnie głupawka to cała piątka lata po domu i szaleństwu końca brak 
