i błagać weta o rozłożenie płatności i wyprzedawać wszystko co można i prosić o pożyczkę w providencie i w rezultacie pod mostem wyląduję razem z psem.ciocia_mlotek pisze:Najwyżej będę płacić i płakać jak się nie dajcie bogowie coś stanie
Tym bardziej, że wątpię aby jakiekolwiek ubezpieczenie pokryło by mi badania w naszym wypadku. Nei była to ani nagła choroba, ani wypadek ani nic. Choroba utajona, która w niesprzyjających warunkach wybuchła ze zdwojona siłą. Dodatkowo choroba dawała symptomy od strony zachowania. Kto mi zapłaci za diagnostykę, gdy powiem, że musimy działać, bo suka ma halucynacje (z tego powodu robione były przepływy), ma napady złości, traci świadomość i zamienia się w coś dziwnego po czym nie wie co przed chwilą zrobiła (podejrzenie padaczki), chodzi nabuzowana i wszystko jest powodem do zaczepki z jej strony a uspokaja się tylko w trakcie cieczki i urojki (z tego powodu sprawdzany kilka razy poziom hormonów, etc. Znam swojego psa, znam się też trochę na psach, stąd wiedziałam, że coś jest nie tak. Mogłam olać, bo co mnie z tego, że dodatkowo pojawiła się stereotypia, która była odpowiedzią na całą tę zmianę.
Może nie kocham swoich zwierząt, może jestem nieodpowiedzialna, może jestem nieżyciowa bądź zwyczajnie mało inteligentna czy nonszalancko podchodzę do życia innych, ale nie wierzę w skuteczność takich ubezpieczeń jeżeli stanie się coś niestandardowego, i nie ważne jak tanie czy drogie by były, nie zainwestuje w takowe dla psa, bo one nie są zrobione dla mnie a dla osób, które chcą na tym zarobić.