Doradoro
Raczej nie, bo zjada z ręki normalnie. Wczoraj wieczorem wręcz łapczywie. Mam wrażenie że to jest jakaś awersja do mięsa w miskach albo wręcz wymuszanie atencji na zasadzie "nie zjem sam to mnie pokarmi", bo to że nie je z misek nie jest permanentnym problemem a pojawia się okresowo. Przez noc na przykład zjadł z jednej miski starszą już przeleżaną mieszankę i teraz dojada taką którą mu wrzuciłam wczoraj koło 22 do drugiej miski.
Niebieski, Mgło
Co do sosików, to nie ma takiej potrzeby i sama się temu dziwię. Jak chce jeść z miski, to zje i bez sosu (polałam mu kilka razy jakimś z tanich saszetek które kiedyś jadał i uwielbia), jak nie ma na to ochoty to nie ruszy choćbym dodała trochę pseudomięcha saszetkowego. Wychodzi więc na to, że to trochę kwestia jakiegoś dziwnego widzimisię. Ma trzy miski i czasem jak się przełoży z jednej do drugiej to zje, innym razem nie ruszy inaczej niż z ręki. Skaranie boskie
Z dopajaniem i w ogóle robieniem czegokolwiek przy pysku jest bardzo duży problem, bo ma zęby w strasznym stanie i takie zabiegi go po prostu bolą, więc unikam jak mogę żeby go nie stresować - za jakiś czas będziemy powtarzać badania i sprawdzimy, czy można z nim bezpiecznie iść do dentysty, bo trzeba z tym zrobić porządek. Dodaję za to wody ile tylko mogę do wszystkiego co je, do mieszanki dodałam sporo mimo, że w przepisie tego nie było, jeżeli rusza barfa z miski to do niej bezpośrednio też dodaję i to wypija. Jak już naprawdę widzę, że mięsa za nic nie ruszy, to robię mu zupę z połowy saszetki i pije bardzo chętnie. Czasem podjedzie do wody, co prawda dużo rzadziej niż przy chrupkach, ale powód tego jest wiadomy. Tylko tak jak mówię, zastanawiam się, czy nie je za mało i czy nie wprowadzić na jakiś czas jakiegoś specyfiku na poprawę apetytu.
Dosmaczałam mu Cosmą - smak kurczak i tuńczyk, ale i one mu się już znudziły. Inne smaki są nie do przyjęcia. Przysmaki z Vitakraftu i Miamor są bleee. Może, jak Skipper radzi, podam wędzoną makrelę?
Bezczelny, puchaty ogoniasty. Jak mu coś w żarełku nie pasuje, najpierw sprawdza czy patrzę, a potem intensywnie łapą zakopuje. Jak nie patrzę, przechodzi obok mnie (obowiązkowo obok mnie!) dostojnym krokiem, powiewając puchatym ogonem i już wiem, że miska pełna została. Czasem od miski tak ucieka, jakby za chwilę miała się na niego rzucić, na zakrętach wtedy nie wyrabia. 
.
